Toverlantaarn - Leuke vondsten.

Leuke vondsten
op het gebied van de toverlantaarn.
deel 2.

Ik ontving een e-mail van iemand die mij vertelde dat hij bij zijn ouders een doosje met lantaarnplaatjes had gevonden met daarbij een met de hand geschreven verhaal. Een verhaal over
Het Spookschip



De lantaarnplaatjes zijn zeker niet bijzonder of zeldzaam, gewoon eenvoudige decalcomaniën. Ze zijn slechts 15 x 4 cm en de afbeeldingen slechts 2 cm breed, dus niet erg gedetailleerd. Waarschijnlijk bestaan er wel grotere versies van deze serie. Wat het echter leuk maakte dat er een handgeschreven tekst bij de plaatjes zat, mogelijk door zijn grootouders geschreven.

Twee van de vijf velletjes met tekst.
Het papier was gescheurd en verkreukeld en de teksten waren vaak erg moeilijk of zelfs helemaal niet te lezen. Zijn ouders leven niet meer, dus kunnen niet helpen. Het was de man, Aart Beek is zijn naam, toch nog gelukt een heel groot deel van de tekst over te typen. Ik slaagde er in nog wat andere tekstgedeelten te ontcijferen. Het leverde het volgende huiveringwekkende en ook nogal verwarde verhaal op:
	Het Spookschip 1. Een jonge koopman die Achmet heette, wilde in de vreemde zijn geluk proberen en scheepte zich met zijn dienaar naar Indië in.
2. Ze hadden al 15 dagen gezeild, toen de kapitein een dicht bijzijnde storm aankondigde. De vrees scheen echter niet in te slaan. Daar zweefde opeens een schip voorbij, waaruit een vreselijk geluid kwam. De kapitein en de bemanning schrokken erg en riepen “Voorbij, voorbij, daar zeilt de dood".
	3. Nauwelijks was het akelige schip voorbij, of de storm brak reeds uit. Na ongeveer een uur was het schip geradbraakt. De morgen brak aan en Achmet bevond zich in de armen van zijn dienaar op een omgeslagen boot.
4. Van het schip was geen spoor meer te vinden. Toen ontdekte ze ver weg een ander schip, het was het akelige schip van de vergane nacht. Ze roeiden naar het vaartuig toe en klommen op het dek.
	5. Maar welk een ontdekking! De bodem was met bloed bedekt en meer dan twintig lijken lagen verspreid. Aan de middelste mast stond een rijk geklede Turk, die vastgespijkerd was. Ook hij was dood.
6. Bevend gingen ze in het scheepsruim. In de kajuit lagen wapens en al het andere door elkaar. Ze stilden nu hun honger en dorst en sliepen gauw in. Te middernacht evenwel werd het levendig. Kommando’s weerklonken, zware stappen dreunden en opeens verscheen de vastgespijkerde Turk met een begeleider in de kajuit.
	7. Ze zetten zich aan tafel, dronken en zongen met elkaar, tot eindelijk de Turk, die de kapitein was, met de vuist op de tafel sloeg, dat de glazen rinkelden. Ze sprongen beiden op, trokken de sabel uit de schede en renden het dek op.
8. Boven gingen ze nu vreselijk tekeer, wapengekletter, geschreeuw, en gehuil wisselde elkaar af. Men meende zich in de hel te zien geplaatst. Plotseling was alles stil. Na geruime tijd waagden Achmet en zijn dienaar zich uit hun schuilplaats.
	9. Ze verwonderden zich erg boven alles precies als gisteren te vinden. De lijken waren allen stijf als hout. Achmet en zijn dienaar wilden ze in zee gooien maar te vergeefs, niets verroerde zich. Dus dreven ze verscheidene dagen op het geestenschip rond.
10. Op een dag zagen ze eindelijk land. Op een boot roeiden ze er naar toe. Ze dankten God voor hun redding en kwamen in een herberg er een beetje over heen. Een tovenaar bracht met hun de lijken aan land, waar ze in stof over gingen, en dat is ook gebeurd.
	11. Slechts de kapitein was van de mast los te krijgen. Hij werd nu naar de tovenaar gebracht en die liet een kruik aarde brengen en schudde dit op het hoofd van de dode. Dadelijk bewoog deze zich, de spijker ging los en de gewonde viel om. Hij vertelde kort, hoe hij in de situatie was betrokken en bedankte voor zijn verlossing. Toen werd hij ook stof.
12. De kapitein had verteld dat hij voor 67 jaar een Herwiech (???) aan boord gehad had. In die tijd was een muiterij uit gebroken. Als dank voor zijn verlossing schonk hij Achmet zijn schip met al zijn schatten.

Met dank aan Aart Beek.		Meer.........