De man die een muis opat

	De man die een muis opat.
		In de jaren dat de toverlantaarn in gebruik was, zijn heel veel mechanische, bewegende lantaarnplaten vervaardigd. Zij waren voorzien van schuivende glazen, hefbomen, slingers, raderwerkjes en andere voorzieningen die het mogelijk maakten de vertoonde plaatjes schijnbaar tot leven te wekken en te laten bewegen. De man die een levende muis (of rat) opat werd een echte klassieker en werd in heel wat verschillende versies uitgebracht, zowel in 'tandwiel met slinger'-, als in schuifplaat uitvoeringen. Volgens het blad 'The Engineer' was de Engelse schilder van lantaarnplaten C. Constant de man die 'zichzelf onsterfelijk heeft gemaakt met het schilderen van het origineel van de wereldberoemde plaat van de slapende man die ratten doorslikte.'

Deze beroemde mechanische lantaarnplaat bestaat uit een houten raamwerk met drie glazen. Het hoofdglas is vast aangebracht en laat een slapende man zien met een geopende mond, liggend in zijn bed. Aan de ene kant van de plaat bevindt zich een beweegbaar glas met de onderkaak. Door het glas op en neer te bewegen lijkt het alsof de man zijn mond herhaaldelijk opent en sluit.

Aan de andere kant bevindt zich een schuivend glas waarop de muis is geschilderd. Door dit glas te verschuiven ontstaat de indruk dat de muis over het bed loopt en uiteindelijk in de mond verdwijnt. De bijbehorende geluidseffecten, gesnurk, gerochel en gesmak, moeten door de lantaarnist zelf worden toegevoegd. Afmetingen: 25 cm x 11.5 cm.

		Meneer Snurk lag heerlijk te slapen. Hij had de hele dag hard gewerkt en genoot nu van een welverdiende rust. De oude Snurk deed zijn naam eer aan: de hele nacht viel zijn bebaarde kaak open wanneer hij diep inademde en sloot zich weer wanneer hij krachtig uitademde en iedere keer ging dit vergezeld van een luid, doordringend geluid. Snurk........ poeh...... snurk......... poeh......... En dat ging dan de hele nacht zo door!

Ik veronderstel dat dat de reden was dat mevrouw Snurk niet naast hem in bed lag. Zij was al jaren geleden naar de logeerkamer verhuisd. Toch was meneer Snurk niet alleen in zijn slaapkamer. Een zwak piepend geluid vermengde zich met zijn luide gesnurk. Plotseling sprong een nieuwsgierige muis op de dekens van zijn bed. Het diertje besloot zich wat dichter bij het bewegende hoofd van meneer Snurk te wagen om te onderzoeken waar dat irritante geluid nou toch vandaan kwam. Dit nu was, naar zal blijken, een grote vergissing.

		Voorzichtig, wat aarzelend nog, naderde het muisje de bron van het lawaai. Snurk........ poeh...... snurk......... poeh......... Juist op het moment dat het beestje vlak bij de grote mond was, opende deze zich en met een diepe inademing werd het overmoedige muisje in de richting van de wijd openstaande kaken van de man gezogen.

Het arme schepsel verdween tot en met zijn staartje in de opengesperde mond van de snurkende man. Meneer Snurk sloot zijn mond, slikte een paar keer, rochelde en smakte, en ging daarna gewoon verder met snurken. Hij heeft nooit geweten wat er die nacht gebeurd is.

Hier zijn nog twee andere uitvoeringen van de muizen etende man. De Engelse schuif-en-hefboom plaat links werd vervaardigd door Newton & Co in Londen en is ongeveer 7 bij 4 inch groot.

Door het draaien aan de slinger van deze plaat wordt een cirkelvormig glas, met daarop de geschilderde afbeelding van de muis, in het rond gedraaid. Dit geeft de indruk dat er steeds weer, keer op keer, een muis in de geopende mond van de man verdwijnt, waardoor dit verhaal zo mogelijk nog onsmakelijker wordt. (Let op de zwarte kat op de voorgrond die de muis verbergt wanneer zij zich onder het bed bevindt.) Met behulp van een tweede glas kan de kaak van de man worden bewogen.

		Was dit geen afschuwelijk verhaal? Ondanks alles wens ik u toch nog een GOEDE NACHT !!!

©1999-2003 'de Luikerwaal'
Alle rechten voorbehouden.
Bijgewerkt tot 07-10-2003.